|
LUNA PÎNA
Chisà se mè stanot a-prò durmîr
cun tant lusôr ch’a fa sta luna pina,
che da la fnèstra avêrta la scunfìna
sovr’al me let, pió alźêr d’un suspîr.
La sta là in êlt ch’ la sámbra ’na regina
cun la sô côrt de strall, semnèdi in gîr:
e in cál desêrt ed lûs a-ne v’sò dir
come sta càmbra la s’è fata cina.
E la memoria intant la s’ingumbía
in un intrîgh’d-ricord, ch’a-n vôl finîr
in cál silèinzi pin ’d-malinconía.
Guardē che schêrz la luna ’m-cumbîna:
cun tant lusôr ch’a fa sta luna pina,
chisà se me stanōt a prò durmir !
F. Bisi
|
LUNA PIENA
Chissà se io stanotte potrò dormire
con tanta luce che fa ’sta luna piena
che dalla finestra aperta sconfina
sul mio letto, più leggera di un sospiro.
Sta là in alto che sembra una regina
con la sua corte di stelle, disseminate in giro:
e in quel deserto di luce io non vi so dire
come questa camera si è fatta piccola.
E la memoria intanto s’ingarbuglia
in un intrico di ricordi, che non vuol finire
in quel silenzio pieno di malinconia.
Guardate che scherzo la luna mi combina:
con tanta luce che fa ’sta luna piena,
chissà se io stanotte potrò dormire.
F. Bisi
|